Oblubienica


Jeśli czytałeś opis pod moim zdjęciem po lewej stronie, to pewnie zauważyłeś, że określiłem się tam jako dziecko Kościoła. Jest to wyraz mojej pokory i wielkiego szacunku dla Kościoła, ale przede wszystkim chciałem w ten sposób wyrazić głęboką prawdę mówiącą o tym, że Kościół katolicki dla ludzi w nim ochrzczonych jest Matką.

Wpis, który masz przed sobą powstał by wyprostować pewne błędy, które nieustannie pojawiają się w różnych artykułach wrogich Kościołowi katolickiemu. Wiele ze wspomnianych artykułów postuluje, że praktyki powszechnie obowiązujące w Kościele od XX wieków nie są koniecznie potrzebne do zbawienia i wystarczy jedynie "relacja" z Bogiem pomijająca pośrednictwo Kościoła czy przyjmowanie sakramentów.

Autorzy takich artykułów lub komentarzy, podpierając swoje błędy, często odwołują się do Pisma Świętego i jego fragmentów wyrwanych z szerokiego kontekstu historycznego. W przedstawiony wyżej sposób podeprzeć można każdą tezę, jednak nie sprawi to, że będzie ona prawdziwa.

Jednym z mocniej rozbrzmiewających w ostatnim czasie błędów jest utożsamianie apokaliptycznej Nierządnicy występującej również pod nazwą Wielki Babilon z Kościołem katolickim. Co równie przykre osoby, które widzą w Kościele Wielki Babilon uważają, że taka interpretacja wynika z nauki Pisma Świętego, która rzekomo jest im znana.

Głosząc pogląd, że Kościół katolicki jest apokaliptyczną nierządnicą osoby takie potwierdzają swój brak znajomości zarówno Pisma Świętego, na które się powołują, jak i historii starożytnej czy kontekstu związanego z symboliką Nierządnicy Babilon.

Obecny wpis chciałbym poświęcić Matce wszystkich katolików, Oblubienicy Baranka - Kościołowi katolickiemu. W tym wpisie powiem, co to znaczy, że Kościół jest Oblubienicą, dlaczego bluźniercy są w błędzie i kim jest tajemnicza nierządnica z Apokalipsy św. Jana.

Wszelkie nieporozumienia, jakie zrodziły się wokół apokaliptycznej nierządnicy i jej błędnej identyfikacji z Kościołem katolickim wynikają głównie z czterech rzeczy:

- nienawiści do Kościoła, który jest wymagający i nawołuje do realnej odmiany życia
- braku zrozumienia kontekstu historycznego, w jakim osadzona jest Apokalipsa św. Jana
- nieznajomości historii starożytnego Rzymu
- nieznajomości motywacji św. Jana

Kolejnym błędem, jaki popełniają wszyscy, którzy Kościół katolicki utożsamiają z apokaliptyczną Nierządnicą jest czytanie Apokalipsy św. Jana w oderwaniu od pozostałych Pism Starego i Nowego Testamentu, a więc w oderwaniu od kontekstu teologicznego.

By zrozumieć tożsamość apokaliptycznej Wielkiej Nierządnicy, zwanej niekiedy Babilonem, należy poszukać objaśnień apokaliptyczno-prorockiej symboliki z Apokalipsy św. Jana w Starym Testamencie, jest to odwieczna, standardowa procedura interpretacji Apokalipsy św. Jana (kontekst teologiczny):

Iz 47, 1-15 "Pieśń o zagładzie Babilonu" (II wieki przed upadkiem Babilonu):
Zstąp i usiądź w prochu,
Dziewico, Córo Babilońska!
Usiądź na ziemi, zrzucona z tronu,
Córo Chaldejska!
Bo przestaną cię nazywać
rozpieszczoną i rozkoszną.
Uchwyć żarna i miel [zboże] na mąkę,
zdejm twoją zasłonę,
podkasz suknię, odkryj nogi,
brnij przez strumienie!
Nagość twoją odsłoń,
niech widzą twą hańbę!
Wezmę pomstę, nie oszczędzę nikogo. -
[Mówi] nasz Odkupiciel,
na imię Mu Pan Zastępów,
Święty Izraela. -
Usiądź w milczeniu i wejdź w ciemności,
Córo Chaldejska!
Bo nie nazwą ciebie ponownie
władczynią królestw.
Rozgniewałem się na mój naród,
sponiewierałem moje dziedzictwo.
Wydałem je w twoje ręce,
ty nie miałaś dla niego litości.
Sprawiłaś, że starcom twe jarzmo
zaciążyło ogromnie.
Mówiłaś: "To już na wieki
będę zawsze władczynią".
Nie wzięłaś sobie do serca tych zdarzeń,
nie rozpamiętywałaś ich końca.
A teraz posłuchaj tego, Wykwintna,
siedząca sobie bezpiecznie,
która mówisz w sercu swoim:
"Tylko ja i nikt inny!
Nie zostanę wdową
i nie zaznam sieroctwa".
Lecz spadnie na ciebie jedno i drugie
w jednym dniu, niespodzianie.
Sieroctwo i wdowieństwo
w pełni spadną na ciebie,
pomimo wielu twoich czarów
i mnóstwa twoich zaklęć.
Polegałaś na twojej złości,
mówiłaś: "Nikt mnie nie widzi".
Twoja mądrość i twoja wiedza
sprowadziły cię na manowce.
Mówiłaś w sercu swoim:
"Tylko ja, i nikt inny!"
Lecz przyjdzie na ciebie nieszczęście,
którego nie potrafisz zażegnać,
i spadnie na ciebie klęska,
której nie zdołasz odwrócić,
i przyjdzie na cię zguba znienacka,
ani się spostrzeżesz.
Trwajże przy twoich zaklęciach
i przy mnogich twych czarach,
którymi się próżno trudzisz
od swej młodości.
Może zdołasz odnieść korzyść?
Może zdołasz wzbudzić postrach?
Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców.
Niechaj się stawią,
by cię ocalić, owi opisywacze nieba,
którzy badają gwiazdy,
przepowiadają na każdy miesiąc,
co ma się z tobą wydarzyć.
Oto będą jak źdźbła słomiane,
ogień ich spali.
Nie uratują własnego życia
z mocy płomieni.
Nie będą to węgle do ogrzewania,
to nie ognisko, by przy nim posiedzieć.
Takimi będą dla ciebie twoi czarownicy,
z którymi się próżno trudzisz od młodości.
Każdy sobie pójdzie w swoją stronę,
nikt cię nie ocali.

Powyższy fragment Księgi Izajasza proroczo opisuje upadek Babilonu i zakończenie niedoli narodu żydowskiego pod jarzmem Chaldejczyków - twórców państwa nowobabilońskiego. W powyższym fragmencie opisany jest upadek Babilonu, któremu prześmiewczo nadane są cechy kobiety - nierządnicy, szyderczo nazwanej dziewicą. Start Testament w wielu miejscach nierząd rozumie jako nierząd sakralny, a więc politeizm sprzeczny z kultem jedynego prawdziwego Boga, znanego wówczas jedynie narodowi Izraela.

Nierządnica Babilon z powyższego obrazu ma pewne cechy:

- uciska lud Boży
- akceptuje politeizm (czary, opisywacze nieba - cechy babilońskiego politeizmu)
- jest stolicą potężnego imperium (Babilonia - perła królestw)

Wyżej przedstawiony obraz i cechy nierządnicy Babilon świetnie znane były św. Janowi, który najprawdopodobniej umarł jako ostatni z apostołów na przełomie I i II wieku w czasach drugiej fali prześladowań za cesarza Domicjana. Cesarz Domicjan wznowił prześladowania rzymskich chrześcijan oskarżając ich m.in. o: nieskładanie ofiar bogom, wrogość wobec ludzi, rytualne zabijanie dzieci, udział w orgiach - jest to kontekst historyczny okresu, w którym powstawała Apokalipsa św. Jana. Okres udręki rzymskich gmin skupiających wyznawców Chrystusa.

Naturalne jest, że Apokalipsa św. Jana niesie pocieszenie w tych trudnych czasach gminom rzymskim, używając symboliki zaczerpniętej ze Starego Testamentu.

W tej nowej sytuacji to Rzym (stolica pogańskiego Cesarstwa Rzymskiego) jest odpowiednikiem Babilonu (stolicy potężnej Babilonii). W czasach spisywania Apokalipsy to Rzym jest ciemiężcą chrześcijan, podobnie jak Babilon był ciemiężcą Izraelitów.

Ap 17, 1-2:
Potem przyszedł jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz,
i tak odezwał się do mnie:
«Chodź, ukażę ci wyrok na Wielką Nierządnicę,
która siedzi nad wielu wodami, z którą nierządu się dopuścili królowie ziemi,
a mieszkańcy ziemi się upili
winem jej nierządu».

Wyżej opisany nierząd to wspomniany na wstępie posta nierząd sakralny, który w czasach św. Jana rozumiany jest jako rzymski politeizm i odnosi się do panteonu starożytnych Rzymian, jego pierwowzór zawarty jest w "Pieśni o zagładzie Babilonu".

Ap 17, 3-6:
I zaniósł mnie w stanie zachwycenia na pustynię.
I ujrzałem Niewiastę siedzącą na Bestii szkarłatnej,
pełnej imion bluźnierczych,
mającej siedem głów i dziesięć rogów.
A Niewiasta była odziana w purpurę i szkarłat,
cała zdobna w złoto, drogi kamień i perły,
miała w swej ręce złoty puchar pełen obrzydliwości
i brudów swego nierządu.
A na jej czole wypisane imię - tajemnica:
"Wielki Babilon.
Macierz nierządnic i obrzydliwości ziemi".
I ujrzałem Niewiastę pijaną krwią świętych i krwią świadków Jezusa,
a widząc ją bardzo się zdumiałem.

Czytając powyższy fragment, warto porównać opis Niewiasty z pierwszym cytatem (Iz 47, 1-15). Niewiasta z powyższego opisu to pogański Rzym - prześladowca chrześcijan, o czym wprost świadczy wytłuszczony na czerwono fragment. Nie dość, że podkreślony wyżej fragment wprost wskazuje na pogański Rzym, to dodatkowo zaprzecza możliwości odniesienia opisu do Kościoła. Pamiętajmy, że pierwsze III wieki Kościoła to najchwalebniejszy jego okres, w którym życie męczeńsko straciło m.in. 30 pierwszych, kolejno następujących po sobie papieży !!!

Ap 17, 9:
Tu trzeba zrozumienia, o mający mądrość!
Siedem głów to jest siedem gór tam,
gdzie siedzi na nich Niewiasta.

Niewiasta (Roma) personifikacja potęgi Rzymu pijana krwią prześladowanych członków rodzącego się Kościoła i zasiadająca na siedmiu wzgórzach widnieje również na monetach (lub medalionach) Wespazjana datowanych na 71 r. n.e.:


Ap 18, 1-3:
Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba
i mającego wielką władzę,
a ziemia od chwały jego rozbłysła.
I głosem potężnym tak zawołał:
«Upadł, upadł Babilon - stolica.
I stała się siedliskiem demonów
i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego,
i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt,
bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody,
i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, 
a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu».

Zaznaczony wyżej fragment mówiąc o Babilonie, używa określenia stolica. Jest to nawiązanie do stolicy Cesarstwa Rzymskiego - pogańskiego Rzymu. Czytając powyższy fragment, warto zauważyć, że w czasach bliskich spisywania apokalipsy (~117 r.) Cesarstwo Rzymskie osiągnęło szczyt rozwoju terytorialnego i swym zasięgiem objęło rekordowy w historii ludzkiej urbanizacji obszar. Z tego powodu Imperium Romanum określane jest niekiedy jako Państwo Światowe ("królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu"), a kupcy ziemi, dzięki stabilnym szlakom handlowym, mocno się na takim układzie bogacili.

Ap 18, 4-8:
I usłyszałem inny głos z nieba mówiący:
«Ludu mój, wyjdźcie z niej,
byście nie mieli udziału w jej grzechach
i żadnej z jej plag nie ponieśli:
bo grzechy jej narosły - aż do nieba,
i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.
Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała,
i za jej czyny oddajcie podwójnie:
w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie!
Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu,
tyle jej zadajcie katuszy i smutku!
Ponieważ mówi w swym sercu:
"Zasiadam jak królowa 
i nie jestem wdową,
i z pewnością nie zaznam żałoby",
dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi:
śmierć i smutek, i głód;
i będzie ogniem spalona,
bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.

W powyższym fragmencie pierwszy podkreślony na czerwono nakaz opuszczenia Nierządnicy Babilon, to jawna aluzja do Żydów deportowanych do Babilonu, którzy, dzięki podbojom Cyrusa, mogli powrócić do Ziemi Świętej. Drugi wyżej pogrubiony fragment zwraca uwagę na pychę pogańskiego Rzymu (uciskającego Kościół) - analogiczną do pychy Córy Chaldejskiej (uciskającej Izraelitów) z fragmentu Księgi Izajasza na początku artykułu (Iz 47, 1-15).

Wszystko, co zostało powiedziane wyżej to kompleksowe spojrzenie na treść Objawienia św. Jana dotyczącego Nierządnicy Babilon uwzględniające kontekst historyczny i symbolikę starotestamentową, oraz odkrycia archeologiczne jawnie i bezsprzecznie ukazujące tożsamość apokaliptycznej nierządnicy - pogańskiego Rzymu w czasach rodzącego się Kościoła.

By ostatecznie usunąć wszelkie wątpliwości, najlepiej przytoczyć słowa św. Piotra, z czasu powstawania Ewangelii Marka. Wtedy właśnie do Rzymu przybyła delegacja azjatyckich chrześcijan, by uzyskać pokrzepienie w prześladowaniach i pewność co do konieczności ich znoszenia. Delegacja nie zastała św. Pawła, z którym zamierzała się spotkać, więc odpowiedź gminom azjatyckim napisał św. Piotr, oto końcówka jego listu:

1 P 5, 12-14:
Krótko, jak mi się wydaje, wam napisałem przy pomocy Sylwana, wiernego brata, upominając i stwierdzając, że taka jest prawdziwa łaska Boża, w której trwajcie. Pozdrawia was ta, która jest w Babilonie razem z wami wybrana, oraz Marek, mój syn. Pozdrówcie się wzajemnym pocałunkiem miłości! Pokój wam wszystkim, którzy trwacie w Chrystusie.

Święty Piotr w powyższym fragmencie, zachęcając azjatyckich chrześcijan do wytrwałości w prześladowaniach, mówi o Wybranej Pani (Kościele katolickim) w Babilonie (Rzymie)!

Teraz, gdy tożsamość Nierządnicy Babilon jest jasna, przejdę do tego, co najpiękniejsze w tym artykule, a więc do tytułowej Oblubienicy Baranka, którą św. Piotr w powyższym fragmencie swojego listu (podobnie jak św. Jan (2 J 1, 1-4) nazywa Wybraną Panią.

Ap 19, 6-9:
I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu
i jakby głos mnogich wód,
i jakby głos potężnych gromów,
które mówiły:
«Alleluja,
bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący.
Weselmy się i radujmy,
i dajmy Mu chwałę,
bo nadeszły Gody Baranka,
a Jego Małżonka się przystroiła,
i dano jej oblec bisior lśniący i czysty» -
bisior bowiem oznacza czyny sprawiedliwe świętych.
I mówi mi:
«Napisz:
Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka!»
I mówi mi:
«Te prawdziwe słowa są Boże».

Jeśli zwróciłeś uwagę na numerację cytowanych wersetów Apokalipsy św. Jana, to pewnie zauważyłeś, że komentowałem je sukcesywnie - kolejno po sobie tak jak znajdują się w Księdze Objawienia. Powyższy fragment zakańcza okres udręki i obwieszcza triumf Kościoła - Oblubienicy, który ostatecznie po czterech wiekach prześladowań ze story pogańskiego Rzymu osiągnie siłę i wpływy, którym Cesarstwo Rzymskie nie będzie mogło już sprostać i serią dekretów Teodozjusza Wielkiego będzie musiało uznać religię Kościoła za jedyną legalną religię imperium.

Iz 62, 1-5 (VII wieków przed Chrystusem):
Przez wzgląd na Syjon nie umilknę,
przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę,
dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza
i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.
Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość
i chwałę twoją wszyscy królowie. 
I nazwą cię nowym imieniem,
które usta Pana oznaczą.
Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana,
królewskim diademem w dłoni twego Boga.
Nie będą więcej mówić o tobie "Porzucona",
o krainie twej już nie powiedzą "Spustoszona".
Raczej cię nazwą "Moje <w niej> upodobanie",
a krainę twoją "Poślubiona".
Albowiem spodobałaś się Panu
i twoja kraina otrzyma męża.
Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę,
tak twój Budowniczy ciebie poślubi,
i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy,
tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Komentarze

Popularne posty