Jakub - świadek Zmartwychwstania

Jakub Sprawiedliwy

W dzisiejszym poście chciałbym poruszyć zagadnienie świadectwa Jakuba w sprawie Zmartwychwstania Pańskiego.

1 Kor 15, 3-8 (słowa św. Pawła):
Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł – zgodnie z Pismem – za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem: i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.

Powyższy fragment 1 Listu do Koryntian to najstarsze znane świadectwo Zmartwychwstania Pańskiego spisane w Efezie między 56 a 57 rokiem.

Powyższe świadectwo ma gigantyczne znaczenie. Święty Paweł, wspominając bardzo wcześnie o Zmartwychwstaniu Pańskim, zwraca uwagę na wielką istotność tego wydarzenia poprzez podkreślenie, że poza apostołami również pozostali uczniowie, a było ich wielu, widzieli Zmartwychwstałego Pana.

W pierwszym wieku Kościoła żyło dwóch ważnych Jakubów: Jakub Mniejszy, syn Alfeusza (jeden z 12 apostołów) oraz Jakub Sprawiedliwy - brat Pański i pierwszy biskup Jerozolimy. W swoim świadectwie św. Paweł apostołów traktuje zbiorczo więc zalicza do nich Jakuba syna Alfeusza. Z tego wynika prosty wniosek, że wspomniany Jakub (podkreślony na czerwono) to Jakub Sprawiedliwy - pierwszy biskup Jerozolimy.

Jakub Sprawiedliwy jest bardzo dobrze udokumentowaną postacią. Świadectwa jego istnienia są rozsiane po wielu księgach Nowego Testamentu autorstwa różnych osób: Mt 13,55; 27,56; Mk6,3; 15,40; 16,1; Łk 24,10; Dz 12,17; 15,13; 21,18; 1 Kor 15,7; Ga 1,19; 2,9; 2,12; Jk 1,1; Jud 1,1. Znane są też świadectwa niekościelne jak relacje Józefa Flawiusza opisującego sytuację w Jerozolimie przed zburzeniem drugiej Świątyni (<70 r.). Historycy wiedzą, że do roku 64 Józef Flawiusz znajdował się w Jerozolimie, więc był naocznym świadkiem wydarzeń, które miały w niej miejsce!

Józef Flawiusz , Dawne dzieje Izraela (XX, 200nn):
A wtedy Cezar, dowiedziawszy się o śmierci Festusa, wysłał Albinusa do Judei jako prokuratora. Lecz król pozbawił Józefa najwyższego kapłaństwa, a obdarzył następstwem w tym zaszczycie syna Annasza, który również zwał się Annaszem. Festus był zatem umarł, lecz Albinus wciąż był w drodze; zebrał więc on sanhedryn sędziów, i przywiódł przed nich brata Jezusa, którego zwali Chrystus, imieniem Jakub, i jeszcze innych. A kiedy powiedział przeciwko nim zarzuty jako łamiącym prawo, oddał ich na ukamienowanie.

Chciałbym trochę pomedytować nad powyższą relacją Józefa Flawiusza :-) Flawiusz wspomina o zmianie na urzędzie prokuratora Judei: Festus => Albinus - wynika stąd, że Flawiusz opisuje wydarzenia mające miejsce na początku 62 roku.

W powyższym fragmencie Józef Flawiusz zauważa, że przy zmianie prokuratorów judzkich w czasie gdy Albinus był w drodze, sanhedryn stracił Jakuba Sprawiedliwego. Egzekucja mogła mieć miejsce tylko, gdy Albinus był w drodze, ponieważ Żydzi nie mieli prawa wykonywania kary śmierci - z tego samego powodu Pan Jezus był sądzony przez Piłata, a nie przez sanhedryn.

Józef Flawiusz, jak już wcześniej mówiłem, był obecny w Jerozolimie i musiał widzieć (świadek współmiejscowy i współczasowy) stracenie Jakuba Sprawiedliwego, które miało miejsce w roku 62 (zmiana prokuratorów)

Czy pamiętasz pierwszy cytat z listu do Koryntian (56 - 57 r.), w którym św. Paweł zaznacza, że Jakub Sprawiedliwy widział Zmartwychwstałego Jezusa???

Chodzi o to, że Jakub Sprawiedliwy - brat Pański i pierwszy biskup Jerozolimy (wielki wróg sanhedrynu), który widział Chrystusa po Zmartwychwstaniu, poświadczył Zmartwychwstanie swoją śmiercią męczeńską, a relacja o tym fakcie znajduje się u FARYZEUSZA - Józefa Flawiusza - świadka współczesnego opisywanemu wydarzeniu...

Komentarze

Popularne posty