Bóg Odwieczny


Iz 40, 28:
Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał?
Pan - to Bóg wieczny, 
Stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy ani nie nuży,
Jego mądrość jest niezgłębiona.

Powyższy cytat to fragment Księgi Izajasza - jest to wypowiedź Pana Boga. Warto uważnie słuchać słów Pana co starałem się tutaj wykazać poprzez udowodnienie ich wielkiego autorytetu! W tym poście chciałbym się skupić na ukazaniu niepodważalnej prawdy, która jest zawarta w Słowie Bożym. Chciałbym się skupić na Bożej Odwieczności i aktualności przesłania wiary w Pana Jezusa i życia zgodnego z Jego nakazami zawartymi w ewangeliach.

Nauczanie Pisma Świętego na temat Istoty Pana Boga jest bardzo jasne:

1 J 1, 5 (słowa św. Jana):
Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego
i którą wam głosimy, jest taka:
Bóg jest światłością,
a nie ma w Nim żadnej ciemności. 

W dzisiejszym poście skupię się na odwieczności Bożego Światła! Niestety ludzie są bardzo lekceważący, jeśli chodzi o sprawy związane z religią. W dzisiejszym świecie jest to swego rodzaju tragiczny standard. Używając słowa Bóg wrzuca się wszystkie wierzenia, dogmaty, istoty boskie do tego samego worka z napisem: "mity".

Takie podejście prezentują przykładowo czołowi walczący ateiści. Wielką tragedią tych ludzi jest to, że zabierają głos w tematach, o których nie mają pojęcia i których nie rozumieją.

Pierwszym ich błędem jest wrzucenie wszystkich wierzeń do jednego worka z napisem "mity". Człowiek racjonalny powinien dokładnie przetestować każdą hipotezę, zanim tak zrobi. Walczący ateiści wychodzą z przepełnionego pychą założenia, że każda religia jest taka sama, każda ma takie samo podłoże i każda jest mitem. Tymczasem w Biblii można przeczytać:

Iz 45, 5:
Ja jestem Pan, i nie ma innego. 
Poza Mną nie ma Boga. (...)

Takie stwierdzenie wymaga rozważenia jego zasadność, bo jeśli jest prawdziwe, a istnieją ku temu przesłanki,  to oznacza, że jedyny Bóg próbuje nam coś powiedzieć w gąszczu wymyślonych przez ludzi wierzeń i mitów.

Więc jak to jest? Czy Bóg, który jest światłością, jest odwieczny? Czy Słowo Boże z Księgi Izajasza jest w jakimkolwiek sensie zasadne? Czy Pan, który wypowiada się w Księdze Izajasza, ma coś na udowodnienie swoich twierdzeń? Oczywiście, że tak!

ODWIECZNOŚĆ:

Ps 22, 1 (X wieków przed Chrystusem):
Dawidowy.
Pan światłem i zbawieniem moim:
kogóż mam się lękać?
Pan obroną mojego życia:
przed kim mam się trwożyć?

Psalm 22 został napisany przez króla Dawida. To Dawidowi Bóg obiecał Wielkiego Potomka, którego Stary Testament nazywa Mesjaszem. Skoro obietnica została dana Dawidowi to naturalne wydaje się oczekiwanie czytelnika psalmów, że Bóg powinien w psalmach Dawida zawrzeć prorocze opisy dotyczące Mesjasza. Oczekiwanie to zostaje zaspokojone - psalmy dawidowe są pełne szczegółów mającej nastąpić misji Jezusa Chrystusa. Chodzi o to, że Dawid żyjący X wieków przed Chrystusem proroczo opisuje te szczegóły i ponadto mówi o Bogu jako świetle! Księga Mądrości z II wieku przed Chrystusem (którą później zacytuje) twierdzi, że źródło prorockiego natchnienia pochodzi od wiekuistej światłości. W tym momencie chciałbym byś zapamiętał/a, że mowa o Boskim Świetle pojawia się X wieków przed Chrystusem!

Iz 53, 10-11 (VII wieków przed Chrystusem):
Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem.
Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy,
ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży,
a wola Pańska spełni się przez Niego.
Po udrękach swej duszy,
ujrzy światło i nim się nasyci.
Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu,
ich nieprawości On sam dźwigać będzie.

Pan Bóg mówiąc o nagrodzie, dla Mesjasza, mówi o tym, że po śmierci ujrzy światło i nim się nasyci. Powyższy fragment posiada dwie bardzo ciekawe cechy. Po pierwsze zapowiada Świętą Mękę Chrystusa i po drugie już VII wieków przed Chrystusem mówi o istnieniu Boskiego Światła. Skoro powyższy fragment poprawnie zapowiedział Mękę Pańską to znaczy, że jest wiarygodny. Warto zaufać mu w kwestii istnienia Bożego Światła. Jedyny wniosek, jaki chcę byś w tym momencie zapamiętał/a jest taki, że mowa o Boskim Świetle pojawia się VII wieków przed Chrystusem!

Dn 2, 22 (~V wieków przed Chrystusem):
On odsłania to, co niezgłębione i ukryte,
i zna to, co spowite w ciemność,
a światłość mieszka u Niego.

Powyższe słowa to słowa proroka Daniela, który zapowiedział z najdrobniejszymi szczegółami przebieg wojen helleńskich, zmiany na tronach królów perskich i greckich. Jak już wspomniałem wcześniej istnieje w kanonie biblijnym bardzo ważne pismo - Księga Mądrości z drugiego wieku przed Chrystusem, która poucza, że źródłem natchnienia proroków jest Boskie Światło (Duch Święty). Jednak jedyny wniosek, jaki chcę byś w tym momencie zapamiętał/a jest taki, że mowa o Boskim Świetle pojawia się ~V wieków przed Chrystusem!

W powyższych rozważaniach wspominałem dwukrotnie o Księdze Mądrości. Kościół Rzymsko-Katolicki czerpie z niej naukę o Duchu Świętym, który jest źródłem natchnienia proroków i Mądrością przez nich przemawiającą:

Mdr 7, 22-30 (II wieki przed Chrystusem):
Jest bowiem w niej duch rozumny, święty,
jedyny, wieloraki, subtelny,
rączy, przenikliwy, nieskalany,
jasny, niecierpiętliwy, miłujący dobro, bystry,
niepowstrzymany, dobroczynny, ludzki,
trwały, niezawodny, beztroski,
wszechmogący i wszystkowidzący,
przenikający wszelkie duchy
rozumne, czyste i najsubtelniejsze.
Mądrość bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu
i przez wszystko przechodzi, i przenika dzięki swej czystości.
Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej
i przeczystym wypływem chwały Wszechmocnego,
dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie.
Jest odblaskiem wieczystej światłości,
zwierciadłem bez skazy działania Boga,
obrazem Jego dobroci.
Jedna jest, a wszystko może,
pozostając sobą, wszystko odnawia,
a przez pokolenia zstępując w dusze święte, 
wzbudza przyjaciół Bożych i proroków.
Bóg bowiem miłuje tylko tego,
kto przebywa z Mądrością.
Bo ona piękniejsza niż słońce 
i wszelki gwiazdozbiór.
Porównana ze światłością - uzyska pierwszeństwo,
po tamtej bowiem nastaje noc,
a Mądrości zło nie przemoże.

Księga Mądrości poucza, że źródłem natchnienia proroków jest Boże Światło. Autor Księgi Mądrości mówi w sposób bezpośredni to, co niebezpośrednio mówią wszyscy prorocy Starego Testamentu - każdy z nich mówiąc o Bogu mówi o światłości! Jednak jedyny wniosek, jaki chcę byś w tym momencie zapamiętał/a jest taki, że mowa o Boskim Świetle pojawia się II wieki przed Chrystusem!

Budując moją wypowiedź starałem się ukazać, że prorocy Starego Zakonu (judaizmu) mieli na przestrzeni wieków nieustannie styczność z Boskim Światłem! Bez wątpienia Boskie Światło jest odwieczne, a wzmianki o nim są dostępne ludziom wszystkich czasów, również dziś:

Wzniesienie błogosławionych do raju (Hieronim Bosh, XV w.)

Patrząc na Boskie Światło okiem ateisty pozostaje wielką niewiadomą jak to możliwe, że od X w. p.n.e. do czasów współczesnych relacje o Boskim Świetle zachowały swoją niezmienność.

Osoby doświadczające śmierci klinicznej nieustannie dostarczają relacji, o pełnym miłości, świetle w tunelu. Relacje te są tak częste, że stwierdzenie "światełko w tunelu" stało się popularnie używanym synonimem nadziei.

Od X w. p.n.e do współczesności zaszło w życiu człowieka wiele zmian natury społecznej, fizjologicznej, psychologicznej, intelektualnej, a jednak Boskie Światło od tysiącleci pozostaje niezmiennym elementem naszej rzeczywistości...

Komentarze

Popularne posty