Niezwykła historia króla Jozjasza

Skryba Szafan odczytujący Księgę Prawa przed królem Jozjaszem (Leonaert Bramer, XVI - XVII wiek)

Jozjasz był królem Judy w latach 640 - 609 przed Chrystusem. W czasie gdy obejmował urząd królewski kraj znajdował się w wielkim kryzysie religijnym. Wiara w Boga zanikała, a na jej miejsce wprowadzano kulty okolicznych ludów. Można zrozumieć taki scenariusz, ponieważ wiara Starego Zakonu (judaizmu) opierała się na przestrzeganiu Prawa (Tory), co nie było łatwe, tak jak dziś nie jest łatwe przestrzeganie zasad ustanowionych przez Chrystusa.

Prawo Boże i Boża Miłość nie są kompatybilne z ludzkimi potrzebami i możliwościami, dlatego tak łatwo od nich się odchodzi.

Jozjasz jest postacią niezmiernie ciekawą, bo jego historia zaczyna się już przed jego narodzinami! Pan Bóg powołuje Jozjasza jeszcze przed jego narodzinami do wypełnienia roli określonej również przed jego narodzinami i kieruje jego historycznymi losami aż do jego śmierci.

Patrząc na to, co dzieje się z Jozjaszem można łatwo dostrzec nieustanny wpływ Pana Boga na króla, który ma wykazać po pierwsze istnienie siły sprawczej (Pana Boga) jak i zmierza do wykreowania historii o charakterze mesjańskim, która potrzebna będzie dla uwierzytelnienia Chrystusa jako króla!

notka historyczna:
Jeroboam II - władca Królestwa Północnego (Izraela), panował w latach 793-753 przed Chrystusem.

Jozjasz - władca Królestwa Południowego (Judei), panował w latach 640 - 609 przed Chrystusem, a więc jakieś 150 lat po Jeroboamie!

1 Krl 13, 1-5:
Pewnego razu, kiedy Jeroboam stał przy ołtarzu, składając ofiarę kadzielną, przyszedł z nakazu Pańskiego mąż Boży z Judy do Betel i z nakazu Pańskiego tak zawołał do ołtarza: «Ołtarzu, ołtarzu! Tak mówi Pan: Oto rodowi Dawida narodzi się syn, imieniem Jozjasz, który na tobie złoży ofiarę z kapłanów wyżyn, spalających na tobie ofiary kadzielne. Będą palić na tobie kości ludzkie» Nadto w tym dniu dał cudowny znak, ogłaszając: «Taki będzie ten cudowny znak, który zapowiedział Pan: Oto ten ołtarz rozpadnie się i rozsypie się popiół, który jest na nim». Kiedy król Jeroboam usłyszał słowo męża Bożego, które wypowiedział do ołtarza w Betel, natychmiast wyciągnął znad ołtarza rękę, wołając: «Schwytajcie go!» A wtedy uschła mu ręka, którą wyciągnął ku niemu, i nie mógł jej cofnąć ku sobie. Ołtarz zaś rozpadł się, a popiół z ołtarza rozsypał się stosownie do cudownego znaku danego przez męża Bożego z nakazu Pańskiego.

Czasy króla Jeroboama II to okres szerzenia kultów pogańskich wypierających wiarę w jedynego Boga. Nie mogło się to podobać Bogu, stąd prorocza zapowiedź narodzenia króla Jozjasza - wielkiego reformatora religijnego (Reforma Jozjasza), który zniszczył pogańskie ołtarze i umocnił kult Boga. Warto zwrócić uwagę na chronologię - Jozjasz zapowiedziany jest dekady przed swoimi narodzinami!

2 Krl 22, 8-20 (czasy Jozjasza):
Wówczas to arcykapłan Chilkiasz powiedział do pisarza Szafana: «Znalazłem księgę Prawa w świątyni Pańskiej» I dał Chilkiasz księgę Szafanowi, który ją czytał. Następnie pisarz Szafan poszedł do króla i zdał mu sprawę z tego zdarzenia w słowach: «Słudzy twoi wybrali pieniądze znajdujące się w świątyni i wręczyli je kierownikom robót, nadzorcom świątyni Pańskiej». I pisarz Szafan oznajmił królowi: «Kapłan Chilkiasz dał mi księgę» - i Szafan odczytał ją wobec króla. 

Wyrocznia Chuldy

Kiedy król usłyszał słowa księgi Prawa, rozdarł szaty. Następnie król rozkazał kapłanowi Chilkiaszowi i Achikamowi, synowi Szafana, Akborowi, synowi Micheasza, pisarzowi Szafanowi i urzędnikowi królewskiemu Asajaszowi: «Idźcie poradzić się Pana co do mnie, co do ludu i całego pokolenia Judy w związku ze słowami tejże znalezionej księgi. Bo wielki gniew Pański zapłonął przeciwko nam z tego powodu, przodkowie nasi nie słuchali słów tejże księgi, by spełnić wszystko, co jest w niej napisane». 
Kapłan Chilkiasz i Achikam, Akbor, Szafan i Asajasz udali się do prorokini Chuldy, żony Szalluma, syna Tikwy, syna Charchasa, strażnika szat. Mieszkała ona w Jerozolimie, w nowym mieście. Opowiedzieli jej, a ona rzekła do nich: «Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Powiedzcie mężowi, który posłał was do Mnie: Tak mówi Pan: Oto sprowadzam zagładę na to miejsce i na jego mieszkańców - wszystkie wyroki księgi, którą czytał król judzki, za to, że opuścili Mnie i składali ofiary kadzielne bogom obcym, drażniąc Mnie wszystkimi dziełami rąk swoich. Dlatego zapłonął mój gniew przeciw temu miejscu i nie zagaśnie. A do króla judzkiego, który posłał was, aby radzić się Pana, powiecie w ten sposób: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Co do słów, które słyszałeś... - Ponieważ ulękło się twoje serce i upokorzyłeś się przed obliczem Pana, słuchając tego, co wypowiedziałem przeciwko temu miejscu i mieszkańcom jego, iż staną się przedmiotem grozy i przekleństwa; ponieważ rozdarłeś szaty swoje i płakałeś przed obliczem moim, to również i Ja wysłuchałem [ciebie] - wyrocznia Pana! Oto Ja przyłączę cię do twoich przodków i będziesz pochowany spokojnie w swoim grobie. I oczy twoje nie ujrzą całej zagłady, jaką sprowadzam na to miejsce». A oni zanieśli tę odpowiedź królowi. 

Król Jozjasz był wielkim reformatorem religijnym. Przed swoją śmiercią praktycznie całkowicie zniszczył kult bożków i umocnił kult Boga. Późniejsze pokolenia napiszą o królu Jozjaszu: 

2 Krl 23, 25:
Nie było przed nim króla podobnego do niego, który by zwrócił się do Pana całym sercem, całą duszą i całą mocą - zgodnie z całym Prawem Mojżesza. I po nim już nie zjawił się taki jak on.

Podczas panowania króla judzkiego Jozjasza doszło do załamania potęgi Asyrii. Jozjasz podjął próbę powstrzymania Egiptu przed zajęciem obszarów dawnego północnego Królestwa Izraela i zastąpił drogę wojskom faraona Necho II pod Megiddo w 609 roku p.n.e. Bitwa pod Megiddo zakończyła się klęską, a sam król poległ.

Król Jozjasz poległ pod Megiddo! Wiadomość ta stała się powodem wielkiego smutku dla całego narodu wybranego, a samego króla opłakiwał cały naród Izraela:

2 Krn 35, 23-25 (śmierć Jozjasza pod Megiddo):
Wtedy to łucznicy trafili strzałami króla Jozjasza, który rzekł swoim sługom: «Wyprowadźcie mnie, bo jestem ciężko ranny». Wyciągnęli go jego słudzy z rydwanu i posadzili na drugim wozie, który do niego należał, i zawieźli do Jerozolimy, gdzie umarł. Pogrzebano go w grobowcach jego przodków. Cały Juda i Jerozolima opłakiwali Jozjasza. Jeremiasz ułożył tren o Jozjaszu, który wszyscy śpiewacy i śpiewaczki wykonują jeszcze po dziś dzień w swoich lamentacjach nad Jozjaszem. I to stało się zwyczajem w Izraelu. Oto zapisane są one w Lamentacjach.

Chciałbym teraz zrobić małe podsumowanie :-)

Jozjasz:
- był królem
- był religijnym reformatorem, który wzmocnił upadający kult Pana Boga
- jego narodziny zostały zapowiedziane
- pochodził z rodu Dawida (król Judzki)
- jego śmierć opłakiwał cały naród

... dokładnie tak jak w przypadku Chrystusa.

Za 12, 9-14 (520-518 lat przed Chrystusem):
Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności. Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym. W owym dniu będzie wielki płacz w Jeruzalem, podobny do płaczu w Hadad-Rimmon na równinie Megiddo.
I płakać będzie [cały] kraj, każda rodzina oddzielnie. 
Rodziny z domu Dawida oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Natana oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Lewiego oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Szimejego oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
I wszystkie pozostałe rodziny, każda rodzina oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 

Cała historia życia i śmierci króla Jozjasza została opracowana przez Pana Boga już przed jego narodzinami, a powstała w tym celu, by ukazać analogię w proroctwie zapowiadającym prawdziwego Króla i Reformatora, który rozszerzy kult jedynego Boga na całą Ziemię - Jezusa Chrystusa, którego podobnie jak Jozjasza, w dniu śmierci, opłakiwać będą wszyscy.

Iz 29, 18-24 (VII wieków przed narodzinami Chrystusa i Kościoła):
W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi, 
a oczy niewidomych, wolne od mroku 
i od ciemności, będą widzieć. 
Pokorni wzmogą swą radość w Panu, 
i najubożsi rozweselą się w Świętym Izraela, 
bo nie stanie ciemięzcy, z szydercą koniec będzie, 
i wycięci będą wszyscy, co za złem gonią: 
którzy słowem przywodzą drugiego do grzechu, 
którzy w bramie stawiają sidła na sędziów 
i odprawiają sprawiedliwego z niczym. 
Dlatego tak mówi Pan, Bóg domu Jakuba, 
który odkupił Abrahama: 
«Odtąd Jakub nie będzie się rumienił 
ani oblicze jego już nie przyblednie, 
bo gdy ujrzy <swe dzieci>, dzieło mych rąk, wśród siebie, 
ogłosi imię moje jako święte. 
Wtedy czcić będą Świętego Jakubowego 
i z bojaźnią szanować Boga Izraela». 
Duchem zbłąkani poznają mądrość, 
a szemrzący zdobędą pouczenie. 

Komentarze

Popularne posty