Mesjasz

Triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy

Dziś znów nawiąże do kilku proroctw mesjańskich. Mówię mesjańskich ponieważ Biblia zawiera kilka tysięcy proroctw i nie wszystkie z nich dotyczą mającego władać światem Mesjasza. Wiele z pozostałych proroctw dotyczy zmian politycznych na obszarze Bliskiego Wschodu: wojny (np: wojny helleńskie), kary na naród Izraelski (wojna syro-efraimska, niewola babilońska, inwazja asyryjska... ). Jest tego wszystkiego bardzo dużo.

W rozmowie z ateistami często można się spotkać z kontrargumentem negującym natchnienie Pisma Świętego sformowane w taki sposób: "Proroctwa zostały napisane post factum" - Jednym słowem ateista odrzuca proroctwo, ponieważ uważa, że zostało spisane po fakcie i w związku z tym nie ma w nim nic niezwykłego.

Jednak samo Pismo Święte pozwala łatwo wykazać brak logiki w takim rozumowaniu.

Mt 20, 29-34:
Gdy wychodzili z Jerycha, towarzyszył Mu wielki tłum ludu. A oto dwaj niewidomi, którzy siedzieli przy drodze, słysząc, że Jezus przechodzi, zaczęli wołać: «Panie, ulituj się nad nami, Synu Dawida!». Tłum nastawał na nich, żeby umilkli; lecz oni jeszcze głośniej wołali: «Panie, ulituj się nad nami, Synu Dawida!». Jezus przystanął, kazał ich przywołać i zapytał: «Cóż chcecie, żebym wam uczynił?» Odpowiedzieli Mu: «Panie, żeby się oczy nasze otworzyły». Jezus więc zdjęty litością dotknął ich oczu, a natychmiast przejrzeli i poszli za Nim.

Powyższy fragment Pisma Świętego to fragment Ewangelii wg. św. Mateusza. Święty Mateusz opisując wydarzenie zauważa, że Jezusa okrzyknięto tytułem: Syn Dawida! Świadczy to o tym, że w społeczeństwie musiała już istnieć powszechna znajomość obietnicy, jaką król Dawid otrzymał w X wieku przed Chrystusem:

2 Sm 7, 12-16 (~X wiek przed Chrystusem; Słowo Pana do króla Dawida):
Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. Lecz nie cofnę od niego mojej życzliwości, jak ją cofnąłem od Saula, twego poprzednika, którego opuściłem. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki».

Użycie w Mt 20, 29-34 sformowania "Syn Dawida" oznacza, że fragment 2 Sm 7, 12-16 musi być wcześniejszy. Gdyby tak nie było Mt 20, 29-34 nie mógłby robić nawiązania do 2 Sm 7, 12-16 !

Z psychologicznego punktu widzenia ważna jest reakcja króla Dawida na Bożą obietnicę - jest ona ważna, ponieważ Dawid żył X wieków przed Chrystusem, a więc pozostaje neutralny na przyszłe wydarzenia:

2 Sm 7, 18-22 (~X wieków przed Chrystusem):
Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem mówił: «Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd? Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie mój, Boże, bo dałeś zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość, do końca ludzkich pokoleń, Panie mój, Boże. Cóż więcej może powiedzieć do Ciebie Dawid? Ty sam znasz swego sługę, Panie mój, Boże. Przez wzgląd na Twoje słowo i życzenie Twego serca uczyniłeś całe to wielkie dzieło, aby pouczyć swego sługę. Przeto wielki jesteś, o Panie, Boże, nie ma nikogo podobnego Tobie, i nie ma Boga oprócz Ciebie, według tego wszystkiego, co usłyszeliśmy na własne uszy.

Król Dawid, który nie wiedział jak potoczą się wydarzenia dziejowe, zauważa doniosłość Bożej obietnicy i jest nią zachwycony, jest przekonany co do jej spełnienia i mówi o obietnicy do końca ludzkich pokoleń! Jak wiemy Chrystus, gdy przyszedł, założył Kościół Katolicki, który jest globalny, odwieczny i genialnie wpisuje się w obraz obiecanego Domu Bożego ("On zbuduje dom imieniu memu")

Król Dawid żył X wieków przed Chrystusem nieco po jego śmierci bo w VII wieku przed Chrystusem, a więc ~III wieki po Dawidzie prorok Izajasz zapisuje następujące słowa:

Iz 9, 1-6 (VII wieków przed Chrystusem):
Naród kroczący w ciemnościach
ujrzał światłość wielką;
nad mieszkańcami kraju mroków
światło zabłysło.
Pomnożyłeś radość,
zwiększyłeś wesele.
Rozradowali się przed Tobą,
jak się radują we żniwa,
jak się weselą
przy podziale łupu.
Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo
i drążek na jego ramieniu,
pręt jego ciemięzcy
jak w dniu porażki Madianitów.
Bo każdy but pieszego żołnierza,
każdy płaszcz zbroczony krwią,
pójdą na spalenie, na pastwę ognia.
Albowiem Dziecię nam się narodziło,
Syn został nam dany,
na Jego barkach spoczęła władza.
Nazwano Go imieniem:
Przedziwny Doradca, Bóg Mocny,
Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju.
Wielkie będzie Jego panowanie
w pokoju bez granic
na tronie Dawida 
i nad Jego królestwem
które On utwierdzi i umocni
prawem i sprawiedliwością,
odtąd i na wieki.
Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

W tym momencie ateista powinien sobie zadać pytanie: Skąd ta dziwna konsekwencja? Dwa fragmenty, które dzieli kilka wieków mówią o Wielkim Potomku Dawida. My wierzący mamy odpowiedź: Bóg przeprowadza swój zamysł zbawienia.

Grafika otwierająca post to triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy:

Za 9, 9 (~VII wieków przed Chrystusem):
Raduj się wielce, Córo Syjonu,
wołaj radośnie, Córo Jeruzalem!
Oto Król twój idzie do ciebie, 
sprawiedliwy i zwycięski. 
Pokorny - jedzie na osiołku,
na oślątku, źrebięciu oślicy.

Łk 19, 33-40:
A gdy odwiązywali oślę, zapytali ich jego właściciele: «Czemu odwiązujecie oślę?» Odpowiedzieli: «Pan go potrzebuje». I przyprowadzili je do Jezusa, a zarzuciwszy na nie swe płaszcze, wsadzili na nie Jezusa. Gdy jechał, słali swe płaszcze na drodze. Zbliżał się już do zboczy Góry Oliwnej, kiedy całe mnóstwo uczniów poczęło wielbić radośnie Boga za wszystkie cuda, które widzieli. I wołali głośno:
«Błogosławiony Król,
który przychodzi w imię Pańskie.
Pokój w niebie
i chwała na wysokościach».
Lecz niektórzy faryzeusze spośród tłumu rzekli do Niego: «Nauczycielu, zabroń tego swoim uczniom!» Odrzekł: «Powiadam wam: Jeśli ci umilkną, kamienie wołać będą».

Chrystus, zapowiadany Potomek Dawida, którego Stary Testament nazywa Mesjaszem wypełnił setki proroctw. Triumfalny wjazd do Jerozolimy na rozpoczynające się święta Paschy zakończył się ostatecznie Ukrzyżowaniem:

Oto Król twój idzie do ciebie, 
sprawiedliwy i zwycięski. 

Mk 15, 25-26:
A była godzina trzecia, gdy Go ukrzyżowali. Był też napis z podaniem Jego winy, tak ułożony: «Król Żydowski».

Komentarze

Popularne posty