Eucharystia


W dzisiejszym poście przedstawię moje spojrzenie na Największy Skarb tego świata - Eucharystię. Cały post postaram się oprzeć na cytatach z Biblii by pokazać piękno, niezwykłość i wielkie znaczenie Najświętszego Sakramentu, bez którego życie wieczne nie istnieje.

Wj 16, 4 (~XVI-XIII wiek przed Chrystusem):
Pan powiedział wówczas do Mojżesza: «Oto ześlę wam chleb z nieba, na kształt deszczu. I będzie wychodził lud, i każdego dnia będzie zbierał według potrzeby dziennej. Chcę ich także doświadczyć, czy pójdą za moimi rozkazami czy też nie.

Jak wszyscy wiemy. Jezus jest zapowiadanym Potomkiem Dawida. To właśnie Dawidowi dana została obietnica, że jego Potomek będzie Synem Bożym:

2 Sm 7, 12-16 (Słowo Pana do króla Dawida; ~X wiek przed Chrystusem):
Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. Lecz nie cofnę od niego mojej życzliwości, jak ją cofnąłem od Saula, twego poprzednika, którego opuściłem. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki».

Przypomniałem o Dawidzie z dwóch powodów. Po pierwsze: wszystkie księgi prorockie mówiąc o Mesjaszu mówią o Potomku Dawida. Po drugie: Dawid urodził się w Betlejem. Tysiąc lat po Dawidzie w Betlejem narodzi się Jezus.

Dlaczego to jest ważne? Dlatego:

Betlejem: heb. בית לחם, Bêṯ Leḥem, dosłownie „Dom Chleba”

Jeszcze przed narodzinami Chrystusa można dostrzec, że Pan z niezwykłą konsekwencją działa wokół symbolu chleba.

Iz 55, 2-5 (VII wieków przed Chrystusem):
Czemu wydajecie pieniądza na to, co nie jest chlebem
I waszą pracę - na to, co nie nasyci? 
Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki 
i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. 
Nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do Mnie, 
posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie. 
Zawrę z wami wieczyste przymierze: 
są to niezawodnie łaski dla Dawida. 
Oto ustanowiłem cię świadkiem dla ludów, 
dla ludów wodzem i rozkazodawcą. 
Oto zawezwiesz naród, którego nie znasz, 
i ci, którzy cię nie znają, przybiegną do ciebie 
ze względu na Pana, twojego Boga, 
przez wzgląd na Świętego Izraelowego, 
bo On cię przyozdobi. 

Warto w tych proroctwach zwrócić uwagę na chronologię i koncentrację przekazu, który się "zagęszcza" i nabiera mesjańskiego charakteru:

Iz  25, 6-9 (VII wieków przed Chrystusem):
Pan Zastępów przygotuje 
dla wszystkich ludów na tej górze
ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, 
z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win. 
Zedrze On na tej górze zasłonę, 
zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, 
i całun, który okrywał wszystkie narody; 
raz na zawsze zniszczy śmierć. 
Wtedy Pan Bóg otrze 
łzy z każdego oblicza, 
odejmie hańbę od swego ludu 
na całej ziemi, 
bo Pan przyrzekł. 
I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, 
Ten, któremuśmy zaufali, że nas wybawi; 
oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność: 
cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! 

Wszystkie te proroctwa nabierają głębokiego znaczenia dosłownego i "ukrytego" wraz z przyjściem i działalnością Jezusa:

"Uczta z tłustego mięsa i wybornego wina, najpożywniejszego mięsa i najwyborniejszego wina" (Iz 25, 6-9):

J 2, 1-10:
Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie» Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: «Napełnijcie stągwie wodą!» I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu!» Oni zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem - nie wiedział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli - przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». 

J 6, 5-14:
Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą do Niego, rzekł do Filipa: «Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili?» A mówił to wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać». Jeden z uczniów Jego, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?» Jezus zatem rzekł: «Każcie ludziom usiąść!» A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy. Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc, i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, które zostały po spożywających, napełnili dwanaście koszów. 
A kiedy ci ludzie spostrzegli, jaki cud uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który miał przyjść na świat». 

W tym momencie mamy już proroctwa mówiące o wielkiej uczcie mesjańskiej i wypełnienie tych zapowiedzi, które stało się za sprawą Chrystusa. Ale cudowne rozmnożenie: chleba i ryb oraz przemienienie wody w wino to tylko znaki uwierzytelniające dla dużo większego cudu:

J 6, 48-58:
Jam jest chleb życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata». Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: «Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia?» 
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim. Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił - nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki». 



Cud eucharystyczny (Legnica 2013)

Komentarze

  1. 1215 r. – spowiedź i hostia
    IV sobór laterański ustanowił spowiedź uszną. Tymczasem Pismo Święte nie zawiera ani jednego przykładu takiej spowiedzi. Mówi o spowiedzi serca, do której nie trzeba pośrednictwa żadnego człowieka (Ps 51. 1–11). Jezus zachęca do wyznawania grzechów Bogu: „Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego (…) Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie (…) przebacz nam nasze winy” (Mt 6. 6–12). Apostołom nie przyszło do głowy odpuszczać grzechy. Gdy Szymon z Samarii popełnił grzech, Piotr – zamiast go wyspowiadać – polecił mu, żeby wyznał grzech Bogu: „Odwróć się od tej nieprawości swojej i proś Pana, czy nie mógłby ci być odpuszczony zamysł serca twego” (Dz 8. 22). Ten sam sobór zdefiniował zasadę transsubstancjacji, czyli przeistoczenia wina i chleba w krew i ciało Chrystusa, które następnie ofiarowane są za grzechy. Ofiara mszy świętej jest kluczową ceremonią Kościoła rzymskiego. Według podręcznika dla duchownych katolickich, autorstwa kardynała Alfonsa de Liguori, „sam Bóg posłuszny wypowiedzianym przez kapłanów słowom Hoc est corpus meum (To jest ciało moje) – zstępuje na ołtarz, przychodzi, gdzie go zawołają, ilekroć go zawołają, oddając się w ich ręce, choćby byli jego nieprzyjaciółmi. Gdy już przyjdzie, pozostaje całkowicie w ich gestii; przesuwają Go z miejsca na miejsce, jak im się podoba, mogą też, jeśli sobie życzą, zamknąć Go w tabernakulum, zostawić na ołtarzu lub usunąć na zewnątrz kościoła, mogą też, jeśli tak postanowią, spożyć Jego ciało lub podać innym jako pokarm”. Według katechizmu katolickiego, w czasie mszy „ofiaruje się prawdziwe ciało i krew Chrystusa, a nie ich symbol”. Dogmat mówi, że „msza święta jest prawdziwą i dosłowną ofiarą składaną Bogu” i do tego powtarzalną.
    Tymczasem Biblia mówi o ofierze Jezusa: „Złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga (…) Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęceni (…) gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy” (Hbr 10. 12–14, 18). Ofiara powtarzalnej mszy świętej jest nie tylko zbędna, ale kwestionuje doskonałość i wystarczalność ofiary Chrystusa. Zaledwie pięć lat później papież Honoriusz nakazał, aby ludzie oddawali hostii taki sam kult, jaki należy się tylko Bogu (łac. latria). Katolicy oddają taką cześć opłatkowi, czyniąc znak krzyża w kościele przed tabernakulum lub na widok hostii obnoszonej w procesji. Opłatek jest jednak wytworem ludzkiej ręki, dlatego oddawanie mu czci należnej tylko Bogu jest bałwochwalstwem, sprzecznym zarówno z II przykazaniem Bożym (Wj 20. 4–6), jak i z duchem ewangelii (J 4. 24).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "IV sobór laterański ustanowił spowiedź uszną. Tymczasem Pismo Święte nie zawiera ani jednego przykładu takiej spowiedzi."

      Skoro Sobór Laterański zatwierdził spowiedź to znaczy, że taka była wola Ducha Świętego, który prowadzi, ochrania i uświęca Kościół:

      J 14, 26:
      A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.

      Nowy Testament zawiera przykład, o który prosisz:

      A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»

      Z bezpośredniego nauczania Chrystusa wynika, że to Bóg posługując się kapłanem udziela odpuszczenia grzechów. Pomijając naukę Nowego Testamentu a patrząc "czysto praktycznie" takie podejście jest bardzo korzystne gdyż człowiek odczuwając wstyd zastanowi się dwa razy nim dopuści się grzechu, z którego musiałby się spowiadać. Spowiedź Święta jest hamulcem dla grzechu, a tego oczekuje Zbawiciel - by nie grzeszyć i wzrastać w świętości.

      Święte Ciało i Krew Chrystusa:

      Łk 22, 19-20:
      Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: «TO JEST CIAŁO MOJE, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę!» Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: «TEN KIELICH TO NOWE PRZYMIERZE WE KRWI MOJEJ, która za was będzie wylana.

      J 6, 52-53:
      Sprzeczali się więc między sobą Żydzi mówiąc: «Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia?»
      Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali CIAŁA SYNA CZŁOWIECZEGO i nie będziecie pili KRWI JEGO, nie będziecie mieli życia w sobie.

      1 Kor 11, 23-27:
      Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: «TO JEST CIAŁO MOJE za was [wydane]. Czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Ten kielich jest NOWYM PRZYMIERZEM WE KRWI MOJEJ. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę» Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej.

      J 6, 53-56:
      Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali CIAŁA SYNA CZŁOWIECZEGO i nie będziecie pili KRWI JEGO, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.

      Powtarzalność Ofiary Chrystusa (Pismo Święte):

      Chrystus złożył Ofiarę Doskonałą gdy oddał życie za zbawienie świata bez tej ofiary św. Paweł, którego cytowałaś nigdy by nie napisał: "Złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga"

      "Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęceni" - Ci, którzy biorą w niej udział uświęcają się. Brać udział w Ofierze Chrystusa to znaczy przystępować do Stołu Pańskiego zgodnie z powyższymi cytatami, podkreślającymi konieczność spożywania Ciała Pańskiego i Krwi Pańskiej. Ofiara Chrystusa jest JEDNA ponieważ TYLKO ON mógł pokonać (i pokonał) grzech.

      Ml 1, 11 (V wiek przed Chrystusem):
      Albowiem od wschodu słońca aż do jego zachodu
      wielkie będzie imię moje między narodami,
      a na każdym miejscu dar kadzielny BĘDZIE SKŁADANY
      imieniu memu i OFIARA CZYSTA.
      Albowiem wielkie będzie imię moje między narodami -
      mówi Pan Zastępów.

      Usuń
    2. c.d.

      Powtarzalność Ofiary Chrystusa (Mistycyzm):

      Często widzę Dzieciątko Jezus w czasie Mszy św. jest niezmiernie piękne, na wiek to tak wygląda jakoby Mu roczek dochodził. Kiedy raz w naszej kaplicy ujrzałam to samo Dzieciątko w czasie Mszy św. opanowało mnie szalone pragnienie i chęć nieprzeparta, żeby się zbliżyć do ołtarza i zabrać Dziecię Jezus. W tej samej chwili Dziecię Jezus stanęło przy mnie na roku klęcznika i obiema rączętami trzymało się ramienia mojego – wdzięczne i radosne, wzrok pełen głębi i przenikliwości. Jednak kiedy kapłan złamał Hostię, Jezus stanął na ołtarzu i został złamany i spożyty przez tego kapłana. Po Komunii św. ujrzałam Jezusa takiego samego w sercu swoim i czułam Go przez cały dzień fizycznie, rzeczywiście w sercu moim. Skupienie głębsze ogarniało mnie bezwiednie i nie mówiłam z nikim ani słowa, unikałam o ile mogłam obecności ludzi, odpowiadałam zawsze na pytania co do obowiązków, poza tym ani jednego słowa. (Dz 434)

      Realność Ofiary Chrystusa w Eucharystii poza zapewnieniem Ducha Świętego, który wspiera Kościół w kształtowaniu doktryny i nauczania oraz poza bezpośrednimi cytatami z Nowego Testamentu (ewangelie i listy św. Pawła) jest też szczególnie widoczna dzięki cudom eucharystycznym, które nieustannie przypominają prawdziwą obecność Chrystusa w Sakramencie Eucharystii i jej niezbędne znaczenie dla zbawienia.

      Usuń
  2. Ciało i Krew Jezusa to pokarm duchowy a nie pokarm fizyczny. Pokarm duchowy to taki pokarm który jest spożywany non-stop. Nieustannie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Andrzeju z całym szacunkiem ale przedstawiasz jedynie swoją interpretację. W Piśmie Świętym nie ma mowy o "pokarmie duchowym" jest za to bezpośredni nakaz Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy: "Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje". Zamiast dorabiać interpretacje do Słowa Bożego lepiej zaufaj Kościołowi, który Chrystus założył w tym celu by przewodził wiernym i jednoczył ich w Jego Mistycznym Ciele o czym możesz przeczytać w listach św. Pawła.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty