Cyrus: Król królów, Król Persji, król Anszan, król Medii, król Babilonu, król Sumeru i Akkadu, król czterech stron świata.


W kilku poprzednich postach mówiłem już odrobinę o Cyrusie w różnych kontekstach. W tym poście chciałbym skupić się na samym władcy.

By zrobić to w miarę przyzwoicie trzeba powiedzieć coś o tym wielkim zdobywcy. Cyrus syn króla Anszanu Kambyzesa I i medyjskiej księżniczki Mandane urodził się ok. 590 r. przed Chrystusem (zm. 529 r. przed Chrystusem) był królem Persji z dynastii Achemenidów. W ciągu niespełna dwudziestu pięciu lat panowania Cyrus podbił większość krajów Bliskiego Wschodu z wyjątkiem Egiptu i plemion Wyżyny Irańskiej.

Dla kogoś, kto nie orientuje się w temacie starożytnych podbojów trzeba powiedzieć, że to dużo... bardzo dużo! Można wręcz powiedzieć, że przed nim nie było władcy, który mógłby się poszczycić podobnymi podbojami! Jedynie budowniczowie Babilonu mogą być postawieni na równi z Cyrusem, jeśli mierzyć ich wielkością podbojów militarnych. Cyrus ma jednak nad nimi tę przewagę, że podbił starożytny Babilon, który od momentu wybudowania potężnych murów o grubości 13 metrów opierał się przez wieki innym władcom i uchodził za niemożliwy do zdobycia...

Jest to władca o tyle niezwykły, że Jego imię pojawia się w Księdze Izajasza napisanej II wieki przed jego narodzinami. Jak by tego było mało jest on w tej księdze całkowicie i bezbłędnie scharakteryzowany jako wielki król i zdobywca...

Iz 45, 1-6 (II wieki przed narodzeniem Cyrusa):
Tak mówi Pan o swym pomazańcu Cyrusie
«Ja mocno ująłem go za prawicę, 
aby ujarzmić przed nim narody 
i królom odpiąć broń od pasa, 
aby otworzyć przed nim podwoje, 
żeby się bramy nie zatrzasnęły. 
Ja pójdę przed tobą 
i nierówności wygładzę. 
Skruszę miedziane podwoje 
i połamię żelazne zawory. 
Przekażę ci skarby schowane 
i bogactwa głęboko ukryte, 
ażebyś wiedział, że Ja jestem Pan, 
który cię wołam po imieniu, Bóg Izraela. 
Z powodu sługi mego Jakuba, 
Izraela, mojego wybrańca, 
nazwałem ciebie twoim imieniem, 
pełnym zaszczytu, chociaż Mnie nie znałeś. 
Ja jestem Pan, i nie ma innego. 
Poza Mną nie ma Boga. 
Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, 
aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, 
że beze Mnie nie ma niczego. 
Ja jestem Pan, i nie ma innego. 

Można zrozumieć w tym momencie sceptyków, którzy powiedzą: "Nie wierzę! Całe proroctwo zostało spisane po jego narodzinach", tylko że to nie jest takie proste...

Dawne dzieje Izraela (fragm.):
W pierwszym roku panowania króla Cyrusa - był to rok siedemdziesiąty od owego czasu, gdy lud musiał ze swej ojczyzny iść na wygnanie do Babilonu - Bóg użalił się nad niewolniczą dolą tych nieszczęśników i wypełnił ową zapowiedź, którą ogłosił im niegdyś, jeszcze przed upadkiem miasta, przez usta proroka Jeremiasza: że skoro przetrwają siedemdziesiąt lat niewoli pod władzą Nabuchodonozora i jego potomków, przywiedzie On ich z powrotem do ziemi ojców, gdzie odbudują świątynię i znowu zażywać będą pomyślności, jak dawniej. Właśnie z Bożego natchnienia Cyrus rozesłał takie pismo po całej Azji: "Król Cyrus rzecze: Będąc ustanowiony przez najwyższego Boga królem wszystkich zamieszkanych ziem, nie wątpię, iż jest to ten właśnie Bóg, którego wielbi naród izraelski. Bo przez usta proroków przepowiedział On moje imię, głosząc, iż zbuduję Jego świątynię w Jerozolimie, w krainie judejskiej".
O tym wszystkim Cyrus dowiedział się czytając księgę proroczą, którą przed dwustu dziesięcioma laty Izajasz napisał dla potomnych. Ów prorok bowiem podał, iż Bóg rzekł tajemnie: "Jest wolą moją, by Cyrus, którego ustanowię królem nad wieloma potężnymi narodami, odesłał mój lud do ojczyzny i zbudował moją świątynię". - Tak zapowiedział proroczo Izajasz na sto czterdzieści lat przed zburzeniem świątyni. A Cyrus skoro przeczytał tę zapowiedź, zadziwił się potęgą boską i od razu gorąco zapragnął wypełnić ku swej chwale to, co zostało zapisane. 

Józef Flawiusz - żydowski historyk z pierwszego wieku daje świadectwo tego, że Cyrus widział na własne oczy Słowo Boże z księgi Izajasza. To jest wniosek bezpośredni płynący z powyższego fragmentu jego historycznej kroniki.

Istnieje też dowód niebezpośredni wskazujący na to, że Cyrus prawdziwie widział cytowany na początku fragment (Iz 45, 1-6). W tym fragmencie znajduje się taka zapowiedź dotycząca Cyrusa:

Przypaszę ci broń, chociaż Mnie nie znałeś, 
aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, 
że beze Mnie nie ma niczego.

Józef Flawiusz podaje, że Cyrus rozesłał do wszystkich podległych mu ziem pismo następującej treści: 

Król Cyrus rzecze: Będąc ustanowiony przez najwyższego Boga królem wszystkich zamieszkanych ziem, nie wątpię, iż jest to ten właśnie Bóg, którego wielbi naród izraelski. Bo przez usta proroków przepowiedział On moje imię, głosząc, iż zbuduję Jego świątynię w Jerozolimie, w krainie judejskiej

Jednym słowem Cyrus po przeczytaniu proroctwa zrozumiał (zgodnie z tym, co napisano), że Bóg żąda od niego by ogłosił wszystkim, że swą władzę zawdzięcza Bogu i zgodnie z treścią proroctwa tak też zrobił! Musiał więc widzieć proroctwo, a więc musi być ono wcześniejsze od Cyrusa.

Historia nie lubi pojedynczych świadectw, bo takie łatwo podlegają krytyce i są mało wiarygodne. Natomiast dwa niezależne świadectwa mają dużo większą wiarygodność. Drugie świadectwo znajduje się w biblijnej Księdze Ezdrasza:

Ezd 1, 2-4:
«Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie w Judzie. Jeśli z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg jego będzie z nim; a niech idzie do Jerozolimy w Judzie i niech zbuduje dom Pana, Boga izraelskiego - ten to Bóg, który jest w Jerozolimie. A co do każdego z pozostających jeszcze przy życiu - to współmieszkańcy wszystkich miejscowości, gdzie taki przebywa, mają go wesprzeć srebrem, złotem, sprzętem i bydłem - oprócz darów dobrowolnych dla domu Bożego w Jerozolimie».

Mamy więc dwa niezależne świadectwa tego, że Cyrus widział proroctwo, w którym wymienione jest jego imię, scharakteryzowana potęga jego królestwa, podana wola Boża względem Izraelitów, co do której wiemy dziś, że Cyrus ją wypełnił, podana jest przyczyna powodzenia Cyrusa (Łaska Boża). Świadectwo z Księgi Ezdrasza jest o tyle znaczące, że odkrycia archeologiczne z Elefantyny potwierdzają, że perski reskrypt z Księgi Ezdrasza (Ezd 1, 2-4) jest autentyczny!

Tak więc królewski tytuł, który Cyrus sam sobie nadał: "Król królów, Król Persji, król Anszan, król Medii, król Babilonu, król Sumeru i Akkadu, król czterech stron świata." jest owocem Bożej Łaski.

Grobowiec Cyrusa w Pesargadach (Iran)

Komentarze

Popularne posty