Agnus Dei


Najważniejsze święto judaizmu to Pascha. Obchodzi się ją na pamiątkę wyjścia Izraelitów z Egiptu pod wodzą Mojżesza:

Wj 12, 1-14 (~XI wieków przed Chrystusem):
Pan powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: «Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku! Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec, jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami. Nie będziecie spożywać z niego nic surowego ani ugotowanego w wodzie, lecz upieczone na ogniu, z głową, nogami i wnętrznościami. Nie może nic pozostać z niego na dzień następny. Cokolwiek zostanie z niego na następny dzień, w ogniu spalicie. Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pośpiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu - Ja, Pan. Krew będzie wam służyła do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską. 

Pascha w judaizmie jest najważniejszym świętem. Obchodzi się ją 1 raz na rok. Jest to żydowski odpowiednik katolickiej Wielkanocy albo po prostu katolickiej Paschy - Nowej/Prawdziwej Paschy, w której Barankiem bez skazy jest sam Chrystus.

Stara, żydowska Pascha jako święto najważniejsze zobowiązywała wszystkich Żydów do wzięcia udziału w celebracji! Stanowiła święto upamiętniające najważniejsze wydarzenie Starego Przymierza - wyzwolenie Izraelitów spod jarzma egipskiego, przejście przez Morze Czerwone i ukaranie prześladowców Izraela. Każdy Izraelita musiał być obecny podczas celebracji tego święta w Jerozolimie, jeśli członek społeczności żydowskiej mieszkał na drugim końcu świata, musiał wszystko zostawić, by udać się do Jerozolimy, aby wziąć udział w obchodach tego święta! Niewybaczalne było zlekceważenie tego dnia.

Prorok Izajasz kilka wieków po wydarzeniach opisywanych w pierwszym cytacie (Wj 12, 1-14) mówi o mającym przyjść Mesjaszu tak:

Iz 53, 6-8 (VII wieków przed Chrystusem):
Wszyscyśmy pobłądzili jak owce, 
każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, 
a Pan zwalił na Niego 
winy nas wszystkich. 
Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, 
nawet nie otworzył ust swoich. 
Jak baranek na rzeź prowadzony, 
jak owca niema wobec strzygących ją, 
tak On nie otworzył ust swoich. 
Po udręce i sądzie został usunięty; 
a kto się przejmuje Jego losem?
Tak! Zgładzono Go z krainy żyjących; 
za grzechy mego ludu został zbity na śmierć. 

Prorok Izajasz robi wyraźną aluzję do czystości Mesjasza. Porównuje Go do Baranka Paschalnego! To wszystko dzieje się wieki przed narodzinami Chrystusa!

Jak już mówiłem żydowska Pascha musiała być obchodzona przez wszystkich Izraelitów. Był to jedyny dzień w roku, w którym zgodnie z nakazem (Wj 12, 1-14) cała społeczność Izraela była razem zgromadzona w Jerozolimie:

Za 12, 10-14 (~V wieków przed Chrystusem):
Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności. Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym. W owym dniu będzie wielki płacz w Jeruzalem, podobny do płaczu w Hadad-Rimmon na równinie Megiddo. 
I płakać będzie [cały] kraj, każda rodzina oddzielnie. 
Rodziny z domu Dawida oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Natana oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Lewiego oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
Rodziny z domu Szimejego oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 
I wszystkie pozostałe rodziny, każda rodzina oddzielnie - 
i ich niewiasty oddzielnie. 

Płacz, który opisany jest w powyższym proroctwie mógł się odbyć tylko w jednym dniu - podczas żydowskiej Paschy. Właśnie wtedy wszyscy Żydzi ze wszystkich pokoleń Izraela i z każdego miejsca na ziemi zjeżdżali do Jerozolimy. Właśnie wtedy doszło według ewangelicznych opisów do Ukrzyżowania Chrystusa!

Łk 23, 44-49:
Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha. Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu i mówił: «Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy». Wszystkie też tłumy, które zbiegły się na to widowisko, gdy zobaczyły, co się działo, wracały bijąc się w piersi. Wszyscy Jego znajomi stali z daleka; a również niewiasty, które Mu towarzyszyły od Galilei, przypatrywały się temu.

Exsultet - orędzie paschalne Świętego Kościoła Rzymskiego, fragm.:
Oto są bowiem święta paschalne, w czasie których zabija się prawdziwego Baranka, a Jego krew poświęca domy wierzących.

Jest to ta sama noc, w której niegdyś ojców naszych, synów Izraela, wywiodłeś z Egiptu i przeprowadziłeś suchą nogą przez Morze Czerwone.

Jest to zatem ta noc, która światłem ognistego słupa rozproszyła ciemności grzechu, a teraz ta sama noc uwalnia wszystkich wierzących w Chrystusa na całej ziemi od zepsucia pogańskiego życia i od mroku grzechów, do łaski przywraca i gromadzi w społeczności świętych.

Tej właśnie nocy Chrystus skruszywszy więzy śmierci, jako zwycięzca wyszedł z otchłani. Nic by nam przecież nie przyszło z daru życia, gdybyśmy nie zostali odkupieni.

O, jak przedziwna łaskawość Twej dobroci dla nas! O, jak niepojęta jest Twoja miłość: aby wykupić niewolnika, wydałeś swego Syna.

O, zaiste konieczny był grzech Adama, który został zgładzony śmiercią Chrystusa!

O, szczęśliwa wina, skoro ją zgładził tak wielki Odkupiciel!

O, zaiste błogosławiona noc, jedyna, która była godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Chrystusa.

O tej to nocy napisano: a noc jako dzień zajaśnieje, oraz: noc będzie mi światłem i radością.

Uświęcająca siła tej nocy oddala zbrodnie, z przewin obmywa, przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym, rozprasza nienawiść, usposabia do zgody i ugina potęgi.

Komentarze

Popularne posty